به سربالایی نفس‌گیر مسیر دانشکده، به دور از دسترس بودن تمام نقاط حیاتی دانشگاه نسبت به دانشکده، به اینکه گذاشتن حتی یه!!! دونه دوچرخه برای بالا رفتن از این سربالایی رو ازمون دریغ کردن،به وضع خنده‌دار انتخاب واحد، به اینکه هیچ وقت بعد امتحان پاسخ نامه اش (کلید) چاپ نمیشه و ما هیچ نمی‌فهمیم نمره‌هامون چه جوری شده که این‌جوری شده! و بالاخره جواب کدوم یکی‌مون برای پرونده‌های حقوقی که اساتید توی امتحانا مطرح می‌کنن درسته....به هر‌کدوم از اینا هربار اعتراض کردم "شیفتگان حقوق بهشتی" بهم برچسب «بدبین» و «غرغرو» بودنزدن! خوشا به حال بهشتی که این همه طرفدار داره که هیچ‌کدوم از عیب‌هاش رو نه تنها نمی‌بینن بلکه حتی سعی نمی‌کنن از طریق اعتراض یه راه حلی واسش پیدا کنن!
حالا فقط ازتون یه سوال دارم:
ما این ترم اجازه داریم حدودا 20 واحد اختصاصی بداریم...فرض رو بر این میذاریم که می‌خوایم 14یا 16 واحد اختصاصی و بقیه‌اش رو هم عمومی برداریم!...این یعنی کم کمچیزی در حدود 8-9 تا درس!
در جریان هم هستید که کل امتحانات در 11 روز برگزار مشه...این یعنی:
شما در حالت خوش‌بینانه‌اش باید توی 11 روز 9 تا امتحان بدین!
می‌خوام بدونم یعنی به این هم هیــــــــــــــــــــــــــــــــــچ اعتراضی ندارید؟؟؟
ای یار تو که خود همه دیباچه ی نوری باز آ که من پر ز گناهم چه کنم من؟ در حسرت دیدار تو عمرم به سر آمد آخر نشدی نور نگاهم چه کنم من؟ باز هم نیمه ی شعبانه...با همه ی چراغونی هاش و شلوغی هاش و خاطره ی شربت و شیرینی ها و بوی خوش اسپند و آدمایی که با دل صاف و روی خوش نذری پخش می کنن به امید اینکه مورد عنایت گوشه چشم "او" قرار بگیرن... یک دسته گل نرگس برا خودم می خرم و میام خونه میذارمش رو میز و میشینم بهش خیره میشم و سرمست میشم از عطرش و حس غریبی بهم دست میده و ناخودآگاه یاد دعای عهد میفتم و ریتم قشنگش و معنای والاش... یاد روزایی که هر سه شنبه صبح تو دبیرستان این دعا رو پخش می کردن و همه ی ما از کلاسا میومدیم بیرون و توی راهرو یا رو پله ها میشستیم و هرکی می رفت تو حال خودش و دعا رو آروم با خودش زمزمه می کرد و به معنای نفس گیرش فکر می کرد...یاد روزایی که کل سه طبقه ی دبیرستان تو سکوت فرو می رفت و فقط گاهی صدای هق هقی بلند میشد و حتی تا وقتی معلم ها میومدن سر کلاس هم گریه ها قطع نمیشد... خدا می دونه که چقدر این دعا روح و قلب آدمو تسخیر می کنه و چه حالی به آدم میده...این دعا حتی احترام و ادب و وحدتو هم به آدم یاد میده...وقتی میرسید به جایی که میگه "القائم بامره" همه به احترام اسم قائم امام زمان بلند میشدن و من عاشق این وحدت معنوی ای بودم که تو اون جو جریان داشت...عاشق تمام اون سکوت بودم و عاشق لحن کسی که این دعا رو می خونه و عاشق تمام اون گریه هایی که آدمو سبک می کرد و مثل چشمه زلال... هرکسی یک بار این دعا رو با صدای ضبط شده ش خونده باشه میفهمه که دارم از چه لذتی حرف می زنم...هرکیم نخونده اینا رو گفتم که بخونه و اونم این لذتو تجربه کنه... شاید تنها چیزی که بشه تو همچین شبی گفت فقط و فقط همین جمله ای باشه که بارها و بارها پشت شیشه ی ماشینا دیدیم و شاید عمیقا به زبون نیاوردیمش اما امشب فرصتیه که یک بار هم که شده از صمیم قلب بگیم: اللهم عجل لولیک الفرج عید همگی مبارک!
ای خداوند! به علمای ما مسئولیت و به عوام ما علم و به مومنان ما روشنایی و به روشنفکران ما ایمان و به متعصبین ما فهم و به فهمیدگان ما تعصب و به زنان ما شعور و به مردان ما شرف و به پیران ما آگاهی و به جوانان ما اصالت و به اساتید ما عقیده و به دانشجویان ما نیز عقیده و به خفتگان ما بیداری و به بیداران ما اراده و به مبلغان ما حقیقت و به دینداران ما دین و به نویسندگان ما تعهد و به هنرمندان ما درد و به شاعران ما شعور و به محققان ما هدف و به نشستگان ما قیام و به راکدان ما تکان و به مردگان ما حیات و به کوران ما نگاه و به خاموشان ما فریاد و به مسلمانان ما قرآن و به شیعیان ما علی(ع) و به فرقه های ما وحدت و به حسودان ما شفا و به خودبینان ما انصاف و به فحاشان ما ادب و به مجاهدان ما صبر و به مردم ما خودآگاهی و به همه ملت ما همت، تصمیم و استعداد فداکاری و شایستگی نجات
این نامه بخشی از یکی از نامه‌های مرحوم نادر ابراهیمی به همسرشه...
من به نظرم رسید موضوعش فراتر از یه نامه به همسرشه و میشه که آدم، دیدگاه دوست داشتنی و قابل ستایش این نویسنده‌ی بزرگ رو توی همه‌ی روابطش (از خانواده و دوستان گرفته تا حتی آدمایی که کاملا نگاهشون نقطه متقابل ماست و شاید اصلاً در ظاهر مخالف و دشمن!!! و بدخواه ما هم باشن) گسترش بده.
واقعاً دوست دارم نظراتتونو راجع بهش بدونم...
همسفر!
در این راه طولانی كه ما بی‌خبریم
و چون باد می‌گذرد
بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند
خواهش می‌كنم! مخواه كه یكی شویم، مطلقا
مخواه كه هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم
و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد
مخواه كه هر دو یك آواز را بپسندیم
یك ساز را، یك كتاب را، یك طعم را، یك رنگ را
و یك شیوه نگاه كردن را
مخواه كه انتخابمان یكی باشد، سلیقه‌مان یكی و رویاهامان یكی.
همسفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.
و شبیه شدن دال بر كمال نیست، بلكه دلیل توقف است
عزیز من!
دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.
اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت كه یا عاشق زائد است یا معشوق و یكی كافی است.
عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .
من از عشق زمینی حرف میزنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یكی در دیگری.
عزیز من!
اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یكی نیست، بگذار یكی نباشد .
بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.
بخواه كه در عین یكی بودن، یكی نباشیم..
بخواه كه همدیگر را كامل كنیم نه ناپدید .
بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنیم ،اما نخواهیم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.
بحث، باید ما را به ادراك متقابل برساند نه فنای متقابل .
اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .
سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.
بیا بحث كنیم.
بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.
بیا كلنجار برویم .
اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم.
بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم.
من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.
این متن سخنرانی حاج حسین یکتاست.من نمیشناسمش ولی سخنرانیش روم تاثیر خفنی گذاشت.این متنو برام یه ناشناسی میل کرده بود.برا خودم خیلی تاثیر داشت.شما هم بخونید و حسی که بهتون دست داد رو بنویسید.
یا الله
پاییزان و با مرغی که به ناچار برای نیمه های بی احساس قفس نغمه سرایی میکند.
ماجرای غم انگیزما را در محفل های شمع و پروانه باید میشنیدید.
و در عمق لبخندهای پیوند خورده با اشک و درآه سوزان سینه های داغ دیده.
باز دلم هوای شلمچه کرده است باز از فرسنگ ها راه عطر خاکریزهایش مستم میکند.
باز زوزه ی جانسوز غروبش در گوشم میپیچد باور کنید خودم هم دیگرخسته شدم .
همین که می اییم نفسی بگیریم و با شمع بسازیم همین که آرام آرام با زندگی
روزمره دست اخوت میدهیم نمیدانیم چه میشود که درست هنگامی که انجا میرویم تا خط جدیدی بر بودنمان رقم بزنیم به سراغ ما می آید
خدایا چاره ای،درمانی، راهی
خودمان هم میدانیم که یک بیابان و چند خاکریزو یک غروب نمیتواند این چنین هستیمارا به بازی گیردکه بیابان بسیار است وخاکریز مشتی خاک . غروب کالایی که همه جا یافت میشود
و انچه اینچنین عنان وجودمان رادر کف دارد ارواح بلندی است که از مشتی خاک شلمچه ساخته ایم.
قربان آن ستونی که در نیمه های شب پیچو خم خاکریزها را با آرامش حرکت ابر طی میکرد.
قربان آن اشکی که در پرتو منورهای عشق با لبخند عقد و اخوت می خواند.
قربان آن انگشتی که وقتی بر ماشه بوسه میزد تمام کائنات بر انگیخته می شد.
قربان آن نمازی که در سنگر شروع می شد و در بهشت به اتمام میرسید .
قربان آن غروبی که در بیابانهای شلمچه بوی غربت را به همراه می آورد.
و در زمین های گرم و تپیده کربلای جنوب لب های خشک رزمندگان را به دعا و نیایش به جنبش میاورد.
قربان آن خاکریزهای که خاکش با خون وخاک شهیدان مزدوج شده بود.
که عطر آن بوی پیراهن یوسف است برای بینایی چشم بسیجیان یعقوب صفت.
اینجا یعنی در شهرها حماسه نیست گذشت نیست این جا ایثار ساده لوحی. این جا خوبی سبک ترین واژه.
و پاکی در پوچی است. این جا گناه استفاده از لذات جوانی. این جا خیانت به رفیق قاموس جاویدان است.
این جا پول هدف خلقت. اینجا محبوب واژه ای گنگ و نا مفهوم است .
... اگر خروار ها خروار خاک غریبی بر شهیدی بنشیند یا پس از سالها
بدن مطهرش از زیر خروارها خاک به شهر ها بیاید مسیر عبورش را عوض میکنند و
ما میمانیم و یک عصر جمعه و خیابان های خلوت و دکانهای بسته و رادیو تلویزیونهای خاموش
بگذارید این رابیشتر بگویم شاید اگر تکه مبلغی از دوران صفویه بدست آید
چندین بار در در دانشگاههاو رادیو تلویزیون هاصحبت میشود
ولی شهیدان ما که در گونی های کوچک و فشرده شده چهار تکه استخوانشان به شهر ها میرسد
در عصر جمعه و خیابانهای خلوتو دکانهای بسته و رادیو و تلویزیون های خاموش برای اینست عزیزان
که دلم تنگ شلمچه کرده است و دارم دیوانه میشوم.
برای این است وقتی بر خاک شلمچه بوسه میزنم گویی دیواره پاک کعبه را میبوسم.
...ای مردم ما هم خواهیم رفت شما میمانید وراه شهیدان
شما را به مظلومیت آن مردی که هر وقت احساس دلتنگی میکرد به گوشه ای مینشست
و به درب خانه اش خیره میشد آری شلمچه علی درب نیمه سوخته.
شما را به اشک های آن دختر 4ساله زینب را می گویم که شب ها سجاده مادر سفر کرده اش را
در گوشه ای میگشود و به یاد مادر و به جای مادر نماز می گزارد.
شما را به لبخند های مصلحتی علی بعد از دفن زهرای اطهر برای دلداری بچه ها
لبخندهایی که حکایت از یک دل سوزان و مالا مال از خون داشت.
شما را به خدا مگذارید یاد جبهه هااز دل ها زدوده شود.
