یک ترم حقوقی دیگر هم گذشت . و شاید برای بعضی ها مثل من چندان هم حقوقی نبود . گاه که به عقب نگاه می کنیم ، انگار از بالا به خودمان و دیگران می نگریم ، چیزها می بینیم در روی زمین ... آن وقت درباره شان قضاوت می کنیم . چه اندازه برایت مهم است که عادلانه قضاوت کنی ؟
یادم می آید پس از بهبودی نسبی ، ماه آغازین این ترم ، از سربالایی عجیبِ رسیدن به دانشکده با پای لنگان عبور می کردم و گاه ترانه ی climb را برای خودم می خواندم :I can almost see it / that dream I am dreaming but / there is voice inside my head saying / you'll never reach it
به خط آخر که می رسیدم دلهره داشتم که کم کم خود را مقابل نمای زیبای دانشکده ی عدالت می یافتم . دوشنبه عصر که کلاس پرجمعیت و علاقه مند به درس مبانی حقوق اساسی استاد راسخ را دیدم ، با خودم گفتم حتماً خبری هست آنجا . کلاسی که یادمان می رفت پس از 2 ساعت مباحثه از آن خارج شویم و گاه ذهنمان می سوخت در اوج کلام او . هر چند انگار دوشنبه ها برایم شوم بود ... نوروز 89 فرا رسید و برای نخستین بار برای رسیدنش ثانیه شماری نکردم . بعد فهمیدم این نوروز مرگبار و خاطرات تلخ پس از آن در دانشکده تا مدت ها یادمان را آزار می دهد ... حضور در کلاس حقوق بین الملل عمومی برایم افتخاری بود ، کلاسی طولانی اما پربار . استاد بیگ زاده آنچنان گرم و پرشور سخن می راند مگر می توانستی به اتفاق دیگری عنایت کنی !... یادم از آن روز دوشنبه آمد ، دانشجو ، استقبال ، بسیجی ... گاه ذهنم به کلاس درس استاد دادگر می رود ، هیچ کس نیست که از ایشان به خوبی یاد نکند . آمارهای اقتصادی ایشان و لبخند های تلخ بر لبان دانشجویان ... چند هفته پیش آزمون های پایان ترم آغاز شد . یک چشمم به کتاب و جزوه اما چشم دیگر به مسابقات فوتبال جام جهانی می افتاد . حالا که نواحی خودمختار اسپانیا برای یک ماه و شاید ظاهری و زورکی یک اسپانیا شدند و جام را بردند ، به خودمان فکر می کنم ... .
وقتی آنچه گذشت را می نویسم باز یاد شعر آن شاعر اهل خاک سیلک می افتم :
دنگ...دنگ
لحظه ها می گذرد
آنچه بگذشت نمی آید باز
قصه ای هست که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز
وقتی آنچه گذشت را می نویسم باز یاد شعر آن شاعر اهل خاک سیلک می افتم :
دنگ...دنگ
لحظه ها می گذرد
آنچه بگذشت نمی آید باز
قصه ای هست که هرگز دیگر
نتواند شد آغاز
